Dagboeken Ton
Abonnement
Voeg uw emailadres toe indien u een email wilt ontvangen bij een nieuwe topic:


Datum: 16-11-2012
 Beste Lezer,



Om de 'leesbaarheid' van de dagboeken van Ton een beetje chronologisch voor elkaar te krijgen zal elke nieuwe bijdrage onderaan de pagina geplaatst worden zodat de 'data' in volgorde blijven staan. Zou ik dit niet doen dan wordt het denkelijk voor de nieuwe lezers, of voor de lezers die later 'binnenkomen' verwarring kunnen ontstaan omdat ze dan in principe een omgekeerd verhaal lezen en bij de laatste bladzijde zouden beginnen. 



Het wordt dus voor de trouwe lezer zaak om helemaal naar beneden te scrollen om de nieuwste bijdrage te kunnen lezen. Even wat irritatie misschien maar al doende leert men. 



J.J. 





Voorwoord


 

Het was eind jaren negentig toen ik Ton voor het eerst ontmoette. Hij was nog docent natuurkunde aan wat toen nog het vbo heette, het voorbereidend beroepsonderwijs, maar keek uit naar een andere baan. De nieuwe leerwegen, het opheffen van de mavo en zijn zogenaamde deeltijdklus als middenmanager begonnen hem de kriebels te bezorgen. Liefst had hij gewoon weer voltijds les gegeven en allerliefst aan de leerlingen van het mbo.

Ton was een bezig baasje en niet te stuiten, recht door zee en zoals hij het dacht kreeg je het ook, geen franjes, geen tierlantijntjes, recht op zijn doel af, je wist wat je aan hem had. Een ongebreidelde werklust waar zijn leerlingen, de ouders en vooral de managers heel dankbaar voor waren, tot het niet meer kon en Ton door zijn eigen geest en lichaam teruggefloten werd.

Ton was gezegend met een aanstekelijke lach en een gezonde dosis humor en van lieverlee werden wij van collega’s tot vrienden. Regelmatig telefoneerden wij elkaar en later werd dat mailen. Alle onderwerpen kwamen aan bod, als het maar over onderwijs ging. Ton ademde en at onderwijs, het zat hem in het bloed en kroop onder zijn huid, zelfs in de vakanties was Ton bezig voor de school, de leerlingen en zijn vak. Of hij een goede docent was? Weet ik niet. Ik ben niet van de intervisie en van de feedback, maar ik denk wel dat hij een goed docent was. Eerstegraads bevoegd, gedegen vakkennis en jarenlang in het onderwijs zonder een spatje twijfel of hij niet eens wat anders moest gaan doen.

De fusies gaven hem een knauw. “Leerfabrieken volgestouwd met managers en hotemetoten die met moeite kunnen lezen, rekenen en schrijven,” Liet hij zich eens ontvallen in een telefoongesprek maar dat was nog vóór hijzelf middenmanager werd. Ergens in zijn dagboeken heeft hij over zijn tijd als middenmanager geschreven over de kinnesinne, de kuiperijen en de huichelende bestuurder. Toen ik het las werd mij pas duidelijk waarom Ton na zoveel jaar in het voortgezet onderwijs koos voor wat hij dacht de luwte van het mbo te zijn.

Enfin, het gaat niet goed met Ton de dag van vandaag, zeg maar gewoon slecht. Ten onder gegaan aan kuiperijen, kinnesinne en huichelaars zowel onder zijn collega’s als managers. Al bij al is het een verhaal van langer dan tien jaar maar de laatste zeven-acht jaar heb ik die goeie ouwe Ton zien en horen aftakelen. Wat managers in het onderwijs teweeg kunnen brengen is moeilijk met een pen te beschrijven..

Niemand weet er van en Ton zweeg als het graf, ‘gelaten droeg hij zijn kruis’ vertelde hij mij nogal vermoeid, alleen weet hij niet hoe dikwijls hij moet vallen alvorens de bevrijding komt, in welke hoedanigheid dan ook.

Het verhaal van Ton is een verhaal dat hoe dan ook verteld moet worden maar is niet te gieten in een roman of andersoortig literair gebeuren. Te veel personen, te veel verhaallijnen en vooral te veel ongeloofwaardige zaken. Dingen die gebeuren waarvan iedereen denkt ‘dat kan niet in Nederland, dat is volstrekt onmogelijk want hier is alles zo goed geregeld.’ Niet dus.

En daarom heb ik Ton gevraagd om zijn dagboeken te mogen publiceren. De dagboeken vanaf het jaar 2000, zijn overgang van voortgezet onderwijs naar middelbaar beroepsonderwijs. Aangezien twaalf jaar wel erg veel is, begin ik het verhaal op 1 januari 2005 dat een verschrikkelijk jaar zal worden voor die goedlachse altijd opgeruimde Ton. En natuurlijk veroorloof ik mij enige dichterlijke vrijheid en daarmee bedoel ik dat sommige zaken duidelijk moeten worden gemaakt en ik daarom dagboekfragmenten van vóór 2005 zal verwerken, maar alleen om te verduidelijken, niet om te romantiseren of iets ergers te maken of uit zijn verband te rukken, niets van dat alles.

Mettertijd zal de rauwe werkelijkheid ook u naar de keel grijpen en een aantal zaken zal u ongeloofwaardig overkomen en hier moet u het doen met mijn garantie dat geen woord, geen letter komma of vraagteken gelogen is. Zoals Ton het schreef in zijn dagboeken, zo zal u het lezen.

 

J. Jeronimoon



Zaterdag : 1 Januari 2005

Gisteravond met mijn liefste Leida het glas geheven op het nieuwe jaar. Een heerlijk koel glas champagne en zoals altijd een Moët en Chandon, voor minder doen we het niet. Nu bedenk ik dat het wel een beetje eigenaardig is. Altijd, hoe arm we ook waren, klonken we op het nieuwe jaar met een fles Moët, nooit een goedkoop flesje bubbeltjeswijn. Zal wel met traditie te maken hebben, elkaar het beste wensen en met het beste beginnen. Alhoewel het niet zo best ging dat klinken. Schrijven met mijn rechterhand, zoals nu, is geen probleem met mijn frozen shoulder. Mijn arm kan nu gewoon naast mijn lichaam blijven wat bij het klinken der glazen niet kan en ik vertikte het om met mijn linkerhand te klinken, het is ook zo moeilijk drinken met links. Vraag mij af wanneer er beterschap gaat optreden in die arm. Loop nu al drie maanden twee keer per week bij de fysio maar er is nog niet veel beterschap te merken en het kan soms zo verdomd pijn doe als ik even vergeet dat mijn rechterarm zo goed als onbruikbaar is. Drie maanden en nog geen lesuurtje gemist. Met dank aan de fysio die enorm veel begrip heeft voor mijn steeds wisselend uurrooster en zonder mopperen of zaniken zijn agenda aanpast aan mijn rooster.

Vandaag maar een dagje rust, lekker genieten met en van Leida haar kookkunsten straks maar eerst het nieuwjaarsconcert en Garmisch Partenkirchen kijken op de kwelbuis. Nog zo een traditie, concert en skispringen op 1 januari , zolang ik mij kan herinneren. Alleen is in de loop van de jaren het ‘kijkdoel’ verandert. Als kind keek ik het concert meer als verplichtte oefening opgelegd door vader en moeder die vonden dat ik cultuur moest snuiven en het skispringen keek ik in de hoop dat er een aantal springers op hun smoel in plaats van op hun ski’s wilden landen. Nu hoor ik de schoonheid van de klassieke muziek, met dank aan de verplichtte oefening cultuursnuiven, en zie ik de schoonheid en de moeilijkheid van de sport die schansspringen heet. Alhoewel ik soms denk… 



Zondag 2 januari 2005, 9u30 ( toegevoegd 21 november 2012)

Drie stapels werkstukken, eentje van 1 meter 4 centimeter, een van 1 meter 18 cm en een kleinte van 76 cm liggen op mijn bureau te wachten om nagekeken te worden. Het is natuurlijk een beetje mijn schuld, had er niet zo de nadruk moeten op leggen bij de leerlingen dat ze vóór de kerstvakantie de werkstukken moesten inleveren. Gelukkig hebben we nog een week vakantie, moet lukken. Daarnet nog even met Kroketje (collega van Ton. (noot J.J.) gebeld en haar het beste toegewenst voor het komende jaar. Zij was een beetje boos op de andere collega’s omdat ze de werkstukken volgens afspraak zelf niet nakeken. En eigenlijk heeft ze daar wel gelijk in. We hebben een hele zomervakantie geschreven aan een methode om er voor te zorgen dat het nakijken van die honderden werkstukken ook door de collega’s gedaan kon worden. Het is uiteindelijk niet niks om maatschappijleer te geven aan meer dan zevenhonderd leerlingen op drie verschillende niveau’s door twee docenten die samen anderhalf Fte mogen invullen. Heb haar gezegd dat ze zich niet druk moet maken anders wordt ze weer ziek zoals twee jaar geleden en sta ik er weer alleen voor want vervangen van zieke collega’s daar doet onze manager niet aan. Ze zou op zichzelf letten heeft ze beloofd. En of ik al wat gehoord had van de nieuwe reorganisatie die er staat aan te komen. Schrok er van, de derde reorganisatie in vier jaar. Straks hebben we helemaal geen docenten meer over en is alles vervangen door instructeurs, maar ja die kan je als slaven behandelen en dat vinden managers leuk lijkt wel. Ik ga aan de slag, nog 2 meter 98 te gaan.



Maandag 3 januari 2005 20u15 (toegevoegd 12 december 2012)

Ben weinig opgeschoten met het nakijken van de werkstukken. Gistermiddag kwam schoonzus en zwager op bezoek, nieuwjaarswensen. Stond verbaasd van mezelf. Gaf schoonzus drie klinkende kussen op haar wangen en zonder enige aanleiding kreeg ik een krop in de keel. Moest tien keer slikken om mijn tranen te bedwingen en ik heb geen enkel idee wat mij zo emotioneerde. Schoonzus en ik kunnen het wel goed met elkaar vinden maar om nou te zeggen en te schrijven dat we zulke beste maatjes zijn, dat nou ook weer niet. Is ook moeilijk als je elkaar drie of vier keer per jaar ontmoet of aan de telefoon hebt. 

De hele middag over koetjes en kalfjes gesproken, hoe het gaat met de kinderen, welk weer we nog mogen verwachten deze winter, of er een elfstedentocht komt, hoe het gaat op het werk, op school, en meer van dat soort zaken waar de gemiddelde Nederlander over praat bij het al dan niet verplicht nieuwjaarswensenbezoek. Al bij al is de stapel werkstukken blijven liggen gisteren en heb vandaag geprobeerd om de schade in te halen. Niet gelukt. Misschien ben ik een beetje te Pietje Precies. Het is eigenlijk geen doen om ook nog op taal- en spellingsfouten te letten. Zou mijn verwachtingspatroon voor deze leerlingen te hoog liggen? Moet dat toch eens met Kroketje bespreken, misschien volgend schooljaar voor de derde keer de hele lesmethode uitpluizen om te kijken waar we de leerling tegemoet kunnen komen.

Morgen volgende dag van nakijken. Nog iets meer dan anderhalve meter te gaan.



Woensdag 5 januari 2005 23u00 ( toegevoegd 21 december 2012) 

Klaar! Ten minste wat het nakijkwerk betreft. Morgen maar een dagje rust nemen, lekker gezellig boodschappen doen met Leida en koffie met een punt scoren. Vrijdag vriend Jesse bellen om hem een gelukkig jaar toe te wensen en dan aan de slag met de voorbereiding voor de lessen van volgende week. Ik kijk er niet naar uit. Heb een hekel aan die eerste week na kerst en nieuwjaar. Eerst al die collega's die je een gelukkig en gezond jaar toewensen en je kan aan hun smoelwerk zien dat het een 'moetje' is want het liefst hadden ze je niet zien staan. Op een paar uitzonderingen na, en daar hou ik me maar aan vast. Daarna al die leerlingen die het nog eens dunnetjes overdoen en het moeten aanhoren van al die vuurwerkverhalen is ook geen pretje op zich. En natuurlijk volgt er daarna een vergadering waarin voor de zevenhonderdvierentachtigste keer hetzelfde wordt gezegd. 

Plus daarbij dat maandag mijn zwaarste dag is. Beginnen om half negen 's ochtends en klaar om half tien 's avonds en drie verschillende vakken, pfffffff. Ik word al moe van alleen maar aan te denken. Die kerstvakantie komt net op tijd om al het achterstallige werk in te halen en duurt eigenlijk tekort om nog een beetje uit te rusten ook. Gelukkig duurt het maar acht weken tot de volgende vrije dagen. Moet ineens denken aan die oud collega die op de eerste schooldag een kalender op het prikbord hing met daarop rood omlijnd de vakantiedagen. Elke ochtend bijhet binnenkomen zette hij een kruisje door de dag, zo kon hij aftellen hoe lang het nog duurde voor er weer een vrije dag kwam. Heb er altijd hartelijk moeten om lachen en gedacht: "als ik ooit zo uitgeblust raak wordt het tijd om ander werk te zoeken." Maar je doet het niet. Trouwens zo uitgeblust ben ik nou ook weer niet. Denk ik. 



Vrijdag 21 Januari 00u 10 ( toegevoegd 21 januari 2013)

Eindelijk! eindelijk weer de tijd gevonden. Wat een afschuwelijke drie weken van het nieuwe jaar. Eerst het bericht dat ROC 'de kim' mijn school voor de derde keer in vier jaar gaat reorganiseren. Er moet alweer drie miljoen bespaard worden en dat schijnt niet anders te kunnen dan door het personeel de laan uit te sturen. Net of we lopen hier met honderd mensen te veel. Het moet niet gekker worden, vanaf 2000 tot nu heb ik het aantal collega's voor mijn vak maatschappijleer zien verminderen van vier- en- een half Fte naar anderhalf Fte. Maar wel hetzelfde aantal leerlingen en hetzelfde aantal klassen, om hoorndol van te worden. Ik werk me het schompes, heb geen tijd meer voor sociale contacten en als het al eens gebeurd dat Leida boos wordt en ik met haar naar film of theater ga om de gemoederen te sussen, val ik verdorie in slaap. Wat eigenlijk geen probleem is, maar ik snurk.

Nou ja, het zijn op dit moment offficiele berichten en we wachten op het sociaal plan en de afvloeiingslijst. Kroketje heeft al stiekem mij op de hoogte gebracht dat ze de volgende reorganisatie niet gaat afwachten en een sollictatiebrief heeft geschreven naar een andere afdeling van 'de kim'. Moet er maar eens goed over nadenken of ik wel bij de afdeling techniek blijf. Weet het nog niet, maar om daar in mijn eentje de hele boel draaiende te houden daar heb ik ten eerste geen zin in en ten tweede de puf niet meer voor.

Dan is er nog dat voortdurende gezeik over de onderwijsverandering die we ingevoerd hebben in het begin van het schooljaar en daar vallen de heren docenten over. Eigenlijk niet verwonderlijk, na ik weet niet hoeveel jaren van volstrekt niets doen moeten ze nu ineens weer lessen verzorgen en dat zijn de heren niet gewend. Witteman gaat er prat op dat hij eenentwintig jaar in het onderwijs staat en dat hij in die een en twintig jaar nog een enkel lesuur les heeft gegeven. En nu moet hij ineens ocharme vier lesuren van vijfentwintig minuten lessen verzorgen, per week wel te verstaan en dat is voor meneer te veel. Hij verdomt het en dat is hem op een reprimande te komen staan van de opleidingsmanager waarna hij zich prompt ziek meldde. Die hebben we in twee weken nog niet gezien, maar ja dat is zijn manier van verweer voeren, als het hem niet zint blijft hij gewoon een aantal weken thuis tot de bedrijfsarts hem weer arbeidsgeschikt verklaard, en dat duurt altijd minimaal zes weken. Ondertussen kunnen de collega's waarnemen wat meneer verzuimt. En die vergaderingen bah wat een gekunsteld stelletje zit daar toch bij elkaar. Groentje is ooit op een blauwe maandag gemeenteraadslid geweest en heeft daar geleerd dat ieder op zijn beurt het woord moet vragen en zich alleen tot de voorzitter van de vergadering mag richten. En die hele gek heeft dat geintroduceerd op de vergaderingen van de school. Wat mij natuurlijk altijd op boze blikken komt te staan want ik heb er meer dan lak aan. Wat denken ze wel? we zitten hier niet in de kamer of op het gemeentehuis. 

Moet maar eens in overleg met Paulus de opleidingsmanager, overleg over die onderwijsverandering, wat de opbrengsten zijn, hoe het zit met het verzuim bij de leerlingen, of het budgetair allemaal wel zo is als dat we ons voorgesteld hebben, en meer van dat soort zaken. ' K ga slapen, morgen meer, eindelijk weer zaterdag. Lange mand die januarimaand.




















----------
 
Datum: 13-11-2012
 
----------